Δεν είναι ψέμα πως το ποδόσφαιρο ενώνει τους ανθρώπους. Το δημοφιλέστερο άθλημα στον πλανήτη αποτελεί σημείο συνάντησης κάθε είδους πολιτικής, θρησκείας, ιδεολογίας και εξωτερικής εμφάνισης. Απο τους ακροδεξιούς οπαδούς του Ναζισμού που υποστηρίζουν και υποστηρίζονται απο την ιταλική Λάτσιο, έως τους ακροαριστερούς "μπαντανοφόρους" της Λιβόρνο όλοι όταν βρίσκονται στο γήπεδο δεν λύνουν τις διαφορές τους με μαχαίρα, όπλα ή γροθιές. Παρά με μια μπάλα... μια στρογγυλή Θεά!
Τι συμβαίνει όμως όταν το ποδόσφαιρο αποτελεί για ένα έθνος, τον μοναδικό τρόπο διαφυγής απο την θλίψη, την κακομοιριά και τον τρόμο του πολέμου; Τότε αποδεικνύεται πως το μοναδικό παντοδύναμο πράγμα σε αυτό τον πλανήτη είναι μια δερμάτινη σφαίρα που κυλάει στο χορτάρι, στο χώμα, στα χαλίκια, στο νερό, στον αέρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν δυο χώρες με διαφορετική ιστορία. Απο την μια η Ακτή Ελεφαντοστού, το σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής Αφρικανών ποδοσφαιριστών... απο την άλλη, το πονεμένο Ιράκ του Βραζιλιάνου με πορτογαλικό διαβατήριο, Τζορβάν Βιέιρα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου